در بازی امشب شاهد یک بازی فوق العاده از بازیکنان بارسا و یک ارنج افسانهای توسط مربی فهیمش یعنی فرانک ریکارد بودیم دلایل برتری بارسا رو در این بازی می تونیم در چند نکته خلاصه کنیم
ابتدا به هنر بازیکنان بارسا می پردازیم که در هنگام گل اول کاملا مشهود بود تکنیک ناب برزیلی- پرتغالی و تعصب دیار کاتالونیا در حرکت دکو که توپ رو با پرس عالی گرفت و بعد با یک پاسکاری زیبا با رونالدینهو توپ رو وارد دروازه کرد موج می زد
همچنین در هنگام گل دوم دیدیم که بارسایی که تحت فشار شدید تماشا چیان متعصب سلتیک هست با تشکیل یه مثلث کامل و خلل نا پذیر توسط لارسن – بیتی – جولی با ضرافت هر چه تمام تر به گل دوم رسید
در گل سوم نیز هنر لارسن کاملا مشهود بود و با استفاده از شناخت کامل خودش از بازیکنای سلتیک تونست گل سوم رو به ثمر برسونه
اما نکته اخر که از همه مهمتره هنره ریکارده در مورد هنر ریکارد همین یک نکته بس که در ابتدای بازی تمام طرفدارای بارسا بالااستثنا از نبود لارسن در زمین گله می کردند اما ریکارد با شناخت کامل خود از روانشناسی ورزشی لارسن رو در اوج کار سلتیک جایی که اون ها نمی گذاشتند توپ از نیمه جلوتر بره به زمین فرستاد و با وارد کردن یک شوک روحی مسیر بازی رو به طور کامل عوض کرد طوری که لارسن هم گل زد و هم پایه گذار گل دوم تیم بود.
در ضمن به نظر من این پیروزی بارسا از یک پیروزی حتی با اختلاف پنج گل هم مفید تر بود چون بارسا تحت فشار شدید بازیکنان و تما شاچیان سلتیک که یه چیزی مثل تماشا چی های بارسا هستند تونست مسیر بازی رو عوض کنه
رافائل مارکز
------------------------------------------------
شروعی خوب برای یک قهرمان:
< سلتیک گلاسکو ۱ - ۳ بارسلونا >
در نخستین ساعات بامداد امروز روز اول دور گروهی مسابقات جام باشگاه های اروپا (لیگ قهرمانان) آغاز شد و بارسا در اولین دیدار خود در این جام میمهان سلتیک گلاسکو اسکاتلند بود.
این بازی که قرار بود مثل سایر بازیها راس ساعت ۱۱:۱۵ به وقت تهران آغاز شود چیزی در حدود نیم ساعت با تاخیر آغاز شد که دلیل اصلی این امر رو نمی دونم اما تا اونجایی که توی تصاویر دیدم تیم سلتیک آماده نشده بود و البته من فکر می کردم در این موارد ۱۵ دقیقه صبر می کنن و بعد بازی رو به نفع حریف می زنن.
در هر حال بازی با نیم ساعت تاخیر شروع شد. ترکیب اولیه بارسا عبارت بود از: والدس، بلتی، مارکز، پویول، ژاوی، ژولی، اتوو، رونالدینیو، ون برونکهورست، جرارد و دکو.
اوایل بازی طوری پیشرفت که من به شخصه احساس می کردم بازی توی نیوکمپ برگزار میشه. بارسا همونطور که شنیده بودم و اولین بار بود توی این فصل می دیدم بازی رو هجومی آغاز کرد به طوری که هر لحظه بوی گل به مشام می رسید.
اما خب مجبور شدیم ۲۰ دقیقه منتظر بمونیم تا با یه حرکت از رونی نا آماده و یه ضربه عالی و فوق العاده از دکو بارسا به گل اولش برسه. من توی این لحظه با خودم فکر کردم اگه این توپ دست یکی مثل اینزاگی بود چی میشد و کلی خندیدم!
بعد از اون هم بارسا موقعیت های زیادی داشت که مهمترینش حرکت ژولی بود ه دروازبان رو هم دریبل کرد اما به دلیل دست دست کردن نتونست گل بزنه. من توی این بازی احساس کردم ژولی روی تک به تک ها ضعیف عمل می کنه.
در نیمه دوم بارسا خیلی بازی ضعیفتری ارائه داد. اما به هر حال مهمترین صحنه تک به تک شدن دوباره ژولی بود که مدافع حریف از عقب اومد افتاد روش اما به جای کارت قرمز فقط یه کارت زرد گرفت.
نمی دونم باور می کنین یا نه اما یه چیزی ته دلم بد کلید کرده بود که این پنالتی گل نمیشه و ... متاسفانه نشد. به نظر من رونی عالی زد و دروازبان حریف فقط با شانس اونو گرفت. به هر حال این صحنه خیلی خورد توی روحیه تیم.
چند دقیقه بعد سلتیک موفق شد روی یکی از تک حمله هاش گل تساوی رو به طور کاملا شانسی به ثمر برسونه!
در حدود دقائق ۶۵ تا ۷۵ بارسا کامل بازی رو از دست داده بود و من واقعا داشتم نگران می شدم. اما خدا رو شکر تعویض های رایکارد کار خودشو کرد و بارسا تونست در دقائق ۷۸ و ۸۳ توسط ژولی و لارسن به گل برسه.
در نهایت بارسا بازی ای رو که باید حداقل با ۶ گل می برد ۳-۱ با پیروزی به پایان برد و ۳ امتیاز شیرین رو کسب کرد تا از الان تن سن سیروئی ها رو بلرزونه.
اما نکته ای که توی این بازی به نظر من اومد این بود که نبود موتا خیلی احساس شد، جلوتر رفتن ژاوی مقداری ارتباط بین دفاع و هافبک ها رو مشکل کرده و از همه بدتر چیزی که خیلی اذیتم می کرد بازی رو به عقب و مخصوصا پاسهای مکرر به والدس بود!
به هر حال نکات منفی تقسیم بر نکات مثبت به صفر میل می کنه و بهتره زیاد گیر ندم.
در ضمن از تیپ جدید ویکی جونم هم واقعا لذت بردم.
به امید قهرمانی بارسا در هر ۳ کاپ
امضا: ویکی والدس